Amaia naceu na Arxentina, ten sangue mapuche-tehuelche e medrou nun pobo con orixes galesas. Agora é alumna de 4º da ESO no IES Rafael Dieste e participa no proxecto ‘Aquí tamén se fala’, unha iniciativa que dá voz ao alumnado que incorpora o galego á súa vida cotiá desde traxectorias persoais diversas.
No seu caso, a chegada ao galego non se produciu por unha transmisión familiar directa nin por un coñecemento previo da lingua. Aínda que Amaia tiña familia en Galicia, explica que non sabía da existencia do galego nin o escoitara antes. Foi ao chegar cando descubriu unha lingua que lle resultou nova e que lle chamou a atención desde o primeiro momento.
A estudante lembra que a primeira vez que escoitou galego lle gustou moito. A partir dese contacto inicial decidiu aprendelo e comezar a incorporalo á súa vida. “Foi algo novo”, sinala, antes de explicar que esa primeira impresión foi a que a levou a querer falar a lingua.
O proceso de aprendizaxe, con todo, non foi igual en todas as súas partes. Amaia conta que entender o galego non lle resultou especialmente difícil, pero que expresarse oralmente si lle supuxo un maior esforzo. Como acontece con moitas persoas neofalantes, a distancia entre comprender unha lingua e animarse a falala foi un dos principais pasos do seu percorrido.
A súa experiencia coa reacción da xente foi, segundo relata, positiva. Cando outras persoas a escoitan falar galego, adoitan valorar o feito de que unha moza procedente da Arxentina aprenda e empregue a lingua. Amaia explica que recibe comentarios nos que lle din que é bo que poida falar galego e que, ademais, coñeza outras linguas.
A música tamén ocupa un lugar importante no seu achegamento á lingua e á cultura galega. Entre os seus referentes actuais menciona grupos como Nove Louro, Ulex e Apolo, bandas que escoita con frecuencia e que forman parte do seu contacto cotián co galego máis alá das aulas.
Para Amaia, aprender unha lingua nova é unha oportunidade para ampliar horizontes e achegarse a outra cultura. Por iso, lanza unha mensaxe directa a outras persoas que chegan a Galicia e descobren o galego por primeira vez: non ter vergoña. A estudante considera que sempre haberá comentarios negativos, mais tamén persoas que animen e acompañen ese proceso.
O seu consello é quedar con esa parte positiva e non deixar que o medo impida avanzar. “Sempre é moi bo aprender unha lingua nova, ter cultura e poder apropiarse dela”, afirma. Para ela, a clave está en non renunciar por inseguridade nin polos xuízos alleos: “Se ti queres, podes facelo”.
A historia de Amaia mostra un dos camiños posibles cara ao galego: o dunha alumna chegada doutro país, con raíces culturais propias, que descobre a lingua en Galicia e decide facela tamén parte da súa experiencia persoal. No marco de ‘Aquí tamén se fala’, a súa voz súmase á doutras persoas novas que aprenden, usan e reivindican o galego desde lugares de partida diferentes.
