Masakazu Shida (Masa) leva máis dunha década residindo en Ourense, onde chegou por motivos laborais procedente de Xapón. A súa traxectoria profesional comezou no ámbito do deseño de moda, mais actualmente desenvolve o seu traballo como docente de cerámica e olaría na Escola de Artes e Oficios dependente da Deputación. Foi neste contexto vital onde iniciou, en 2018, un proceso de aprendizaxe lingüística que o levou a converterse en neofalante de galego.
Segundo explica, a súa decisión de aprender a lingua naceu da vontade de integrarse na sociedade galega. Nun primeiro momento, tivo que enfrontarse á barreira do castelán, xa que non tiña coñecementos previos nin desta lingua nin do inglés. Por iso, o castelán converteuse nun primeiro paso para poder comunicarse, aínda que pronto detectou que non era a lingua que mellor reflectía a realidade cultural do lugar no que vivía. “Decateime de que a lingua autóctona de Galicia é o galego”, sinala, e foi ese descubrimento o que motivou o seu interese.
O acceso á aprendizaxe non resultou sinxelo. Masa subliña que en Ourense non existen recursos suficientes para aprender galego dende cero, especialmente para persoas estranxeiras. Foi a través dunha ONG local como conseguiu iniciarse no idioma, nun curso ao que accedeu de maneira case casual. A partir de aí, comezou a desenvolver un vínculo co galego que describe como baseado no “agarimo” e nas particularidades expresivas que, ao seu xuízo, non teñen equivalente noutras linguas.
Na súa experiencia diaria, o uso do galego transformou tamén a súa relación co entorno. Relata que, nun primeiro momento, era percibido como un visitante máis nas termas da cidade, mais a situación mudou cando comezou a comunicarse en galego coas persoas do seu arredor. “A xente sorpréndese e alégrase”, afirma, destacando que o idioma funciona como unha ferramenta de aproximación social.
Ao mesmo tempo, Masa observa con preocupación que unha parte da poboación galega non emprega habitualmente a lingua, algo que considera contraditorio co valor cultural que representa. Neste sentido, explica que o seu uso do galego tamén ten un efecto indirecto no seu entorno, xa que algunhas persoas do seu círculo comezan a empregalo con el, contribuíndo así á súa normalización.
A súa práctica lingüística caracterízase pola constancia. Aínda recoñecendo as dificultades e erros, mantén o uso do galego en todos os contextos, incluídos aqueles nos que a outra persoa non o emprega. Considera que cambiar de idioma podería dificultar a súa aprendizaxe e insiste en que, se non é comprendido, opta por explicar ou reformular a mensaxe.
A reflexión de Masa sobre o galego está tamén influída pola súa experiencia en Xapón, onde existen diferentes linguas e variedades, algunhas delas en situación de desaparición. Establece un paralelismo entre estas realidades e a do galego, sinalando que en ambos casos existiron prexuízos sociais asociados ás linguas propias, que foron percibidas como inferiores en determinados contextos.
Con todo, aprecia cambios na situación galega dende a súa chegada, ao detectar un incremento do uso do idioma, especialmente entre persoas novas. Dende a súa perspectiva, a lingua é un elemento fundamental para a integración das persoas estranxeiras. “Se queres gañar o corazón de Galicia, tes que aprender galego”, afirma, subliñando que o idioma constitúe unha ferramenta clave para comprender e respectar a cultura local.
Finalmente, Masa recoñece que o proceso de aprendizaxe require superar medos e inseguridades, mais insiste en que o uso activo da lingua, mesmo con erros, é esencial para avanzar. A súa experiencia exemplifica, así, o papel dos neofalantes como axentes na transmisión e revitalización do galego nun contexto de cambio social e lingüístico.