Víctor ten 31 anos e chegou a Galicia hai case oito anos procedente do Perú. Instalarse en Vigo foi a súa primeira experiencia no país, unha decisión que, segundo explica, xa levaba pensada antes de emigrar. A súa idea era clara: Galicia atraíalle pola súa cultura e polo mar, elementos que xa asociaba co territorio antes mesmo de chegar.
Dende o primeiro momento, conta, sentiu unha forte conexión coa cultura galega e especialmente coa lingua. Aínda que non tiña vínculos previos con Galicia nin coñecía o galego antes de chegar, explica que a lingua chamou a súa atención dende o principio. Esa curiosidade acabou converténdose nunha motivación persoal para aprendela e utilizala no día a día.
Víctor recoñece que non considera que fale galego “ao cen por cento”, pero insiste en que cada día intenta mellorar. Para el, aprender a lingua non foi unha cuestión práctica, senón tamén unha decisión consciente. Sinala que lle gusta a lingua galega e considera importante que siga viva: insiste en que a cultura galega non debería desaparecer e que o idioma forma parte esencial dela.
Ao chegar a Vigo, con todo, sorprendeulle que o galego non estivese tan presente no uso cotián como esperaba. Explica que non percibiu que a xente o falase de maneira habitual na cidade, algo que paradoxalmente reforzou a súa decisión de utilizalo. Segundo relata, o feito de escoitar menos galego do que imaxinaba levouno a intentar falalo aínda máis.
O proceso de aprendizaxe, di, non foi especialmente difícil dende o punto de vista lingüístico. O principal obstáculo foi máis ben emocional. Durante os primeiros momentos sentía certo medo a como poderían reaccionar as persoas ao escoitar un peruano falar galego. Esa inseguridade inicial, con todo, foise reducindo co tempo.
Na súa experiencia, a reacción da xente galega foi maioritariamente positiva. Explica que moitas persoas valoran o esforzo por aprender a lingua e anímano a seguir utilizándoa. En cambio, recoñece que ás veces atopou incomprensión entre persoas da súa propia contorna latinoamericana. Algúns coñecidos cuestionaron que falase galego e advertíronlle de que podería perder as súas costumes. Para Víctor, con todo, aprender unha lingua máis non implica renunciar á identidade propia, senón ampliar horizontes.
No ámbito laboral tamén atopou unha oportunidade para mellorar o idioma. Traballa como camareiro e explica que foi precisamente no traballo onde comezou a acostumarse máis ao galego. O contacto coa clientela permitiulle adestrar o oído e familiarizarse coa lingua falada, algo que considera fundamental no seu proceso de aprendizaxe.
Ademais do uso no día a día, Víctor tamén recorre a contidos culturais para seguir aprendendo. Conta que escoita música galega e menciona especialmente a Ana Kiro, cuxas cancións lle gustan moito. Tamén procura ver series e outros contidos audiovisuais en galego, algo que lle permite ampliar vocabulario e mellorar a comprensión.
A súa relación coa lingua está marcada por unha idea recorrente: considera que o galego non debería desaparecer e que é importante falalo. Por iso anima tanto ás persoas que viven en Galicia como ás que chegan de fóra a utilizalo sen medo. El mesmo recoñece que ao principio sentía inseguridade, pero asegura que decidiu superala e seguir practicando.
“Non hai que ter medo”, vén dicir ao resumir a súa experiencia. Hoxe preséntase con naturalidade como Víctor, “un peruano que fala galego”, convencido de que aprender a lingua foi unha das mellores maneiras de integrarse na sociedade galega.