O médico de familia Miguel López del Pueyo, nado en Logroño (A Rioxa), chegou a Galicia no verán de 2017. A súa mudanza estivo motivada por unha relación persoal: coñeceu unha muller galega, iniciou unha relación e decidiu establecerse no país. Desde entón desenvolve a súa actividade profesional como facultativo no Punto de Atención Continuada (PAC) de Ordes, no ámbito da Atención Primaria.
A súa traxectoria vital e profesional en Galicia estivo acompañada dunha decisión lingüística clara: adoptar o galego como lingua habitual. Segundo explica, para el non houbo “moito que pensar ao respecto”. Afirmou que falar galego era “unha cuestión necesaria para formar parte da cultura, do país, da identidade do lugar onde vivo”. A lingua converteuse así no vehículo de relación coa súa familia —ten tres fillos nados en Galicia—, cos seus pacientes e co seu círculo social.
No eido profesional, sinala que o feito de traballar no medio rural, con pacientes maioritariamente galegofalantes, facilitou a súa aprendizaxe. Tamén o contacto inicial coa contorna da súa parella e, posteriormente, as relacións que foi construíndo pola súa conta contribuíron a consolidar o uso do galego. Indica que, no seu caso, o contacto coa lingua foi inmediato e continuado desde a chegada.
A recepción que atopou, segundo relata, foi “abrumadoramente positiva”. Subliña que percibiu satisfacción e mesmo orgullo por parte das persoas galegofalantes ao comprobar que alguén de fóra decidía aprender e empregar a lingua. Esa reacción funcionou, afirma, como un estímulo adicional para mellorar a competencia lingüística e utilizala en todos os ámbitos. Aínda hoxe asegura que segue chamándolle a atención a sorpresa de compañeiros ou amizades recentes cando descobren a súa orixe.
No ámbito familiar, destaca tamén a experiencia educativa dos seus fillos nun centro público galegofalante. Define como moi positiva a escolarización inicial, na que o galego ten presenza habitual tanto no profesorado como no entorno escolar. Con todo, observa que a medida que avanzan os cursos aumenta o uso do castelán entre o alumnado nas relacións informais. Segundo describe, mentres en educación infantil o galego é a lingua predominante entre os nenos e nenas, en cursos posteriores a influencia de compañeiros castelanfalantes modifica esa dinámica. Confía en que os seus fillos manteñan a lingua, aínda que considera que deberán realizar un esforzo consciente, especialmente na etapa de educación secundaria.
López del Pueyo sinala que a aprendizaxe do galego lle abriu novas vías de relación e acceso cultural. Relata que comezou a ler libros en galego, a escoitar música na lingua propia do país e a consumir contidos audiovisuais dobrados. A través das redes sociais entrou en contacto con comunidades galegofalantes e ampliou o seu círculo de amizades. Describe esta etapa como a entrada nun “mundo descoñecido” ao que non tería accedido sen a mediación da lingua.
Para el, os beneficios superan amplamente o esforzo que implica a aprendizaxe, especialmente para persoas castelanfalantes. Considera que a proximidade lingüística facilita un proceso rápido e que as oportunidades que se abren son difíciles de percibir desde fóra. Máis alá da utilidade práctica, defende que aprender a lingua supón participar da cultura e da identidade do lugar onde se reside. “Ti habitas nun mundo e nun lugar onde se fala unha lingua e non querer participar desa cuestión é perder unha boa parte dese mundo”, resume.
Por iso anima a quen chega a Galicia a facer o esforzo de aprender galego, utilizando tanto recursos formais como informais. Sostén que existen múltiples ferramentas ao alcance e que a recepción social adoita ser favorable. No seu caso, a decisión de falar galego converteuse nun elemento central da súa integración persoal e profesional, ata o punto de afirmar que non contemplou outra alternativa desde o primeiro momento.