A historia de Gabriele Von Hundelshausen comeza no norte de Alemaña, concretamente en Hamburgo, nun contexto marcado pola proximidade ao mar e por unha cultura propia que, co paso do tempo, tamén viu como parte do seu patrimonio lingüístico se esvaecía. Hai dúas décadas, a súa vida mudou tras unha primeira viaxe a Galicia coincidente coa catástrofe do Prestige, un momento que describe como decisivo. Segundo explica, aquela primeira toma de contacto foi “amor á primeira vista”, unha impresión que a levou a regresar e, finalmente, a establecerse de maneira definitiva na Illa de Arousa.
A vinculación co territorio non foi só paisaxística, aínda que destaca o impacto que lle produciu a diversidade natural galega, tanto na costa como no interior. Nacida tamén nunha illa, a súa chegada á Arousa adquiriu un significado simbólico que reforzou o seu sentimento de pertenza. Co paso dos anos, esa integración materializouse tamén no ámbito institucional, ao formar parte durante dúas lexislaturas do goberno local como concelleira de Medio Ambiente e Participación Cidadá, unha experiencia que cualifica como unha oportunidade para contribuír á comunidade e reforzar os vínculos sociais.
O proceso de integración lingüística foi central na súa experiencia vital en Galicia. Inicialmente, as interaccións producíanse nun contexto híbrido, no que as persoas da contorna se dirixían a ela en castelán mentres mantiñan conversas en galego entre si. Este escenario levou a Gabriele a incorporar progresivamente a lingua galega ao seu día a día. Segundo relata, “para estar nas conversacións cotidianas facíame falta o galego”, tanto para comprender como para participar activamente na vida social.
A aprendizaxe produciuse en paralelo ao castelán, nun proceso no que ambas linguas se foron mesturando. No ámbito formativo, sinala que boa parte dos contidos estaban en castelán, aínda que tamén empregou o galego, o que a levou a obter posteriormente o CELGA 4, requisito que non estaba incluído na formación que realizara.
No plano fonético, recoñece particularidades propias da súa orixe lingüística, como a chamada “gheada”, que identifica como unha característica que, segundo lle indicaron, encaixa ben co galego. Esta adaptación contribúe a unha maneira de falar que, segundo explica, resulta natural no seu uso diario, especialmente nun contexto como o da Illa de Arousa, onde o galego é a lingua predominante.
Na súa actividade profesional actual, vinculada ao ámbito turístico, emprega o galego de maneira habitual en rutas e actividades, o que reforza o seu uso como lingua funcional. A este respecto, destaca a reacción de sorpresa e agradecemento que adoita xerar entre visitantes e tamén entre persoas doutros puntos de Galicia.
Porén, a súa experiencia tamén inclúe situacións que considera contraditorias, como aquelas nas que persoas galegofalantes optan por empregar o castelán na súa presenza. Segundo indica, “dáme pena por a lingua e por a xente tamén”, ao entender que o galego constitúe un patrimonio cultural de valor.
Esta percepción está directamente relacionada coa súa experiencia persoal en Alemaña, onde a súa familia perdeu o uso dunha lingua propia —o alemán baixo— que, segundo explica, chegou a ser falada pola súa avoa e a súa nai, pero que non se transmitiu ás seguintes xeracións. Esta vivencia inflúe na súa visión do galego, ao considerar que Galicia se atopa nun momento no que a lingua segue viva e conta con presenza na literatura, na música e nos medios.
A súa relación co galego tamén se amplía ao ámbito internacional, especialmente pola proximidade co portugués. Gabriele sinala que o coñecemento do galego lle permite comprender mellor esta lingua e percibir a súa utilidade en contextos como Portugal ou mesmo en relación con países lusófonos.
Neste sentido, Gabriele destaca o papel da cultura, da música e da vida social na transmisión e normalización do galego, así como a importancia de que continúe a ser unha lingua de uso habitual. A súa experiencia, marcada pola mobilidade e pola aprendizaxe lingüística, exemplifica unha traxectoria na que o galego pasa de ser unha lingua allea a converterse nun elemento central da identidade e da vida cotiá.
